De anderen ontdekken...

In een wereld die voortdurend haar eigen horizonten verlegt, blijft de mens paradoxaal genoeg steeds meer gekeerd in zichzelf, enkel en alleen uit op de bevrediging van de eigen verlangens en noden, zonder rekening te houden met deze van de anderen.
De ingeslagen weg heeft geen afrit en het wordt steeds moeilijker gelukkige mensen te vinden dan zij die hebben, zijn of doen, er is steeds iemand om te benijden of nieuwe zaken om naar te verlangen.
Nochtans zijn er speciale momenten in de loop van het jaar, Kerstmis is er één van, waarop men zich bewust wordt dat men niet alleen is op de wereld, en dat alleen wanneer we de wegen van ons bestaan delen met de personen rondom ons, we aan onze gemoedsrust kunnen werken.
En dus denken we aan wie nabij is, we bekijken met een zekere gelukzaligheid de dagelijkse duizenden gebaren aan die ons helpen dag na dag aan onze verzuchtingen te beantwoorden en die ons overeind houden hopend … dat kerstmis nooit mag eindigen.